Ruimtelijke omgeving

De inrichting van de publieke ruimte kan bijdragen aan stabiliteit en innovatie als uitkomsten van een diversiteit aan bewoners. Dit kan bijvoorbeeld door in een leefomgeving mogelijkheden te creëren om elkaar te ontmoeten, maar tegelijkertijd een variatie aan woonvormen te creëren, inspelend op de behoeften van zoveel mogelijk verschillende groepen gebruikers (“equity planning”).

Dat lijkt niet alleen te leiden tot stabiliteit in de leefomgeving, maar ook tot innovatie. Door een concentratie van gebouwen met verschillende functies (oude panden, nieuwbouwhuizen, kantoren, winkels, kerken, horecagelegenheden), is er op alle tijden van de dag ruimte om elkaar te ontmoeten. Dat kan de onderlinge binding verhogen en biedt volop gelegenheid voor inwoners om kennis te delen, nieuwe ideeën op te doen en vernieuwingen door te voeren. Het is interessant te onderzoeken onder welke planningscondities dergelijke positieve uitkomsten tot stand komen.

Door migratie en globalisatie is de diversiteit in steden toegenomen. Het algemene beeld met betrekking tot diversiteit in steden is dat daardoor achterstandswijken ontstaan, met veel armoede, onveiligheid en een hoge werkloosheid. Tegelijkertijd kan diversiteit in steden juist ook kansen bieden, bijvoorbeeld op economisch gebied.

Regeringsbeleid in steden richt zich vaak op (culturele) achterstandsgroepen, maar de dimensies en variatie binnen deze groepen (bijvoorbeeld op het gebied van opleiding, religie, taal, migratie achtergrond e.d.) en tussen steden worden daarmee genegeerd. Dat kan ertoe leiden dat beleid gericht op een specifieke (culturele) groep, negatief uitwerkt voor bijvoorbeeld de sociale integratie voor een andere (culturele) groep. Het is daarom interessant na te gaan wat de onderliggende determinanten zijn van uitkomsten van (ruimtelijk) integratiebeleid.